Reanimatie van de beroepscode? En een beetje gatenkaas.

Een verpleegkundige is in opspraak is geraakt nadat zij had besloten een stervende patiënt niet te reanimeren. De patiënt was ernstig ziek, maar had een ‘volledig beleid’ en moest aansterken in verband met een geplande operatie. De verpleegkundige had in haar 40 jarige loopbaan ernstig lijden zien ontstaan na reanimatie in dergelijke situaties. Ze vond dat ze dit haar patiënt niet aan kon doen, haar werkgever was het daar niet mee eens. Kunnen we leren van deze tragedie?

Wat vindt u?

Meningen zijn verdeeld: velen hebben compassie voor de beslissing van de verpleegkundige. Maar nog veel meer vinden dat ze terecht is ontslagen en oor het tuchtrecht is gekomen.

Ikzelf ben er nog niet uit. De wijze waarop sommigen haar aan de spreekwoordelijke boom wensen te knopen staat me echter totaal niet aan. Niet in de laatste plaats omdat ik denk dat er nogal eens een denkfout aan de overtuigingen ten grondslag ligt. Een veel gehoord argument van de voorstander van haar ontslag is namelijk:

er was een volledig beleid, dus ze moet reanimeren

Ik vraag me zeer sterk af of dat zo is. In paragraaf 2.5 van onze beroepscode lezen we:

Als verpleegkundige/verzorgende heb ik het recht om op grond van gewetensbezwaren te weigeren om mee te werken aan bepaalde (be)handelingen.
Dat betekent onder andere dat ik

  • medewerking weiger aan (be)handelingen die mij in ernstig conflict brengen met mijn levensovertuiging of persoonlijk waarden- en normenbesef
  • mijn gewetensbezwaren, waar mogelijk, tijdig kenbaar maak
  • bij gewetensbezwaren de zorg gemotiveerd teruggeef aan mijn leidinggevende of, als er geen leidinggevende is, aan één van mijn collega’s
  • als zelfstandig werkende, mijn gewetensbezwaren meld aan de zorgvrager (of andere betrokkenen) en zorg verleen totdat die overgenomen wordt
  • wel de zorg verleen, die niet direct in relatie staat tot de handeling of ingreep waartegen ik gewetensbezwaren heb, tenzij die zorg ook door een collega wordt overgenomen.

Een overbekend voorbeeld van dergelijke gewetensbezwaren betreft natuurlijk meewerken aan euthanasie. Je staat als verpleegkundige in je volste recht als je bijvoorbeeld geen infuus wil inbrengen dat als doel heeft om een euthanaticum toe te dienen.

Maar geldt dat dan niet ook voor een mogelijke reanimatie die jij volslagen zinloos en inhumaan acht? Het is een situatie die m.i. véél vaker voorkomt. Tijd om de standaard onderwerpen in de ethieklessen aan te passen?

Gatenkaas

De verpleegkundige had al bij aanvang van de dienst door dat het niet goed ging met de man. Het was ook nog eens erg druk op de afdeling en moesten ze het met 25% minder personeel doen. Er lijken zaken te missen in de overdracht naar de verpleegkundige. Ze wist bijvoorbeeld niet dat de patiënt ingepland stond voor een operatie. Helaas lijkt het erop dat de verpleegkundige niet de beschreven stappen heeft ondernomen. Zou ze wel op de hoogte geweest zijn van de voorschriften in de beroepscode? (ik

Langzaamaan arrangeren zich zo de gaten in het gatenkaasmodel van incidenten… Een 40 jarige loopbaan als verpleegkundige eindigt in een nachtmerrie.

Wat nu?

Hoezeer een schuldvraag van belang is voor het tuchtrecht, voor ons als verpleegkundigen is het veel belangrijker wat dit betekent voor ons (toekomstige) eigen handelen.

Die invalshoek mis ik tot op heden nogal in het debat. In facebookdraadjes en op de website van Nursing valt het begrip ‘beroepscode’ niet éénmaal in ongeveer 200 reacties.

Hugo van der Wedden weet een andere spijker op de kop te raken in zijn twitterstream.

Advertenties
Getagged

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: