Meest misselijkmakende onderzoek van 2009: Rape with Extreme Violence: The New Pathology in South Kivu, Democratic Republic of Congo


De feestdagen. We vieren een gezellig samenzijn met familie, de geboorte van een religieus idool of het ong. 14miljardste rondje dat de aarde om de zon heeft gemaakt. We stoppen ons vol met voedsel, drank en de beste wensen. Wat hebben we het goed: vrede op aarde en in de mensen een welbehagen.

Fuck dat.

Ik wil zeker niet ieder plezier ondergeschikt maken aan de ellende op de wereld, maar de wijze waarop we soms oogkleppen op hebben en houden verdient meer dan één aanval en wat is nu een betere tijd om dat te doen als de Westerse Wereld zich in een consumptieorgie stort? (700.000.000 euro uitgegeven in Nederland). Op de valreep van 2009 presenteer ik daarom mijn nominatie voor meest misselijkmakende onderzoek van 2009:

Mukengere Mukwege, D. & Nangini, C. (2009). Rape with extreme violence: The new pathology in south kivu, democratic republic of congo. PLoS Med, 6(12):e1000204+. [DOI] [PDF]

Ten eerste hoop ik het in het nu volgende het tenenkrommende geklaag dat 2009 ook zeker heeft gekenmerkt van een minder fijne nuance te voorzien. Ik denk dan bijv. aan idioterie aangaande kamerleden die debatteren over een ‘kopvoddentax‘ (hoe %^$&* kan je wezen?) en ander populistisch geneuzel. Ten tweede hoop ik de horizonten te verbreden waarmee we naar de wereld kijken en, last but not least: getuigen te creeëren.

Is dat allemaal niet wat zwaar op de hand?
Zeker. Maar dat maakt het niet minder belangrijk. De wijze waarop we als Westerse Wereld met de aarde en wat er op leeft omgaan is voor een groot deel vrij deplorabel te noemen. Ons bijdrage aan klimaatverandering, verzuring van de zeeën en uitdunning van de grondstofvoorraden is enorm. En onze drang naar grondstoffen stelt ons in verband met onmenselijkheden elders op de wereld.

Alleen al de ethische ‘dwang’ die ontstaat uit die conclusie vind ik meer dan bindend. Er is verder geen zinnig onderscheid te maken tussen bewoners van land A en land B in het toekennen van hulp. Dat dat een praktische onmogelijkheid is (we kunnen nu eenmaal niet alle zieken en behoevende behandelen in Nederlandse centra), wil niet zeggen dat een uiterste inspanning om het leed op de wereld te verminderen op z’n plek is.

Seksueel geweld en VEG
Sexueel geweld lijkt me zo oud als onze evolutionaire stamboom: onder bepaalde mensapen is verkrachting geen ongebruikelijk verschijnel. Seksueel geweld en massaverkrachting in oorlogstijd lijkt gemeengoed: ik noemde in een eerdere blogpost reeds de verovering van Berlijn in WOII, maar ook in de oudere geschiedenis was je als vrouw een speelbal voor mannelijke ‘overwinnaars’. Werkelijke compassie met verkrachte vrouwen is al sinds Bijbelse tijden ver te zoeken. Huurlingen waren volgens contracten soms zelfs gerechtigd zich vrouwen ‘toe te eigenen’.

It is in wartime, however, that rape becomes a coordinated, deliberate, en masse weapon of terror. Systematic rape is now understood as the defining tactic of modern conflict

Maar de tijd staat niet stil:

In eastern Democratic Republic of Congo (DRC), the destructive and sadistic behaviour systematically perpetrated by different armed groups over the last ten years signals a new pathology we classify as rape with extreme violence (REV).

Er is een nieuwe naam in het boekje nodig: verkrachting met extreem geweld. (VEG) Mukengere et al. onderscheiden drie vormen:

Rape with extreme violence, as evidenced in the DRC today, is implemented in three ways: (i) gang rape, usually by three or more men, leading to a high risk of injury; (ii) genital mutilation; and (iii) intentional transmission of sexually transmitted diseases such as chlamydia and HIV.

Groepsverkrachting, genitale verminking en moedwillige overdracht van SOA’s. Binnen de gemiddeld toch al tekortschietende gezondheidszorg in Afrika missen de infrastructuur, de kennis en de mensen om hier goed op in te springen. Maar dat is niet het enige probleem. Ik citeer Stephen Lewis:

The capacity for brutality by so many perpetrators – and on the flip side, the capacity for indifference by so many witnesses – is the ugly apex of a trend gone unchecked.

En we lijken onze handen niet in zuivere onschuld te kunnen wassen: het voorkomen van verkrachtingen lijkt, alhoewel meer data-analyse nodig is, te correleren met het voorkomen van delfstoffen (in dit geval mineralen). In onderstaande figuur (bron) worden de plaatsen waar veel delfstoffen zitten weergegeven naast de plekken waar VEG veel voorkomt.

Figuur 1. Kaart van Zuid Kivu, met daarop de gebieden van mineralen en  gedocumenteerde REV. (Map of South Kivu showing areas of documented rape and mineral wealth. (A) Regional breakdown of rape location of sexual violence survivors who received treatment at the Panzi Hospital (1999-Aug 2006). The Bukavu area, where the Panzi Hospital is located, is shown in red. (B) Known mineral deposits near the five regions (black dots) identified in the left panel.)

Figuur 1. Kaart van Zuid Kivu, met daarop de gebieden van mineralen en gedocumenteerde REV. (Map of South Kivu showing areas of documented rape and mineral wealth. (A) Regional breakdown of rape location of sexual violence survivors who received treatment at the Panzi Hospital (1999-Aug 2006). The Bukavu area, where the Panzi Hospital is located, is shown in red. (B) Known mineral deposits near the five regions (black dots) identified in the left panel.)

We zijn nu live verbonden met…
Ergens is het wat frappant dat de door Lewis genoemde ‘apex’ bestaat: leven we niet in een tijdperk waarin we van praktisch alles ‘live’ op de hoogte gesteld worden? Een iraanse vrouw sterft tijdens een protest, de verschrikkingen in Abu Graib en de gevallen torens die er aan vooraf ging. Hoewel verschrikkelijk, is het bijna kinderspel vergeleken bij de verschrikkingen in (o.a.) de DCR.  Dat het moeilijk is om niet-direct-betrokken getuige (witness) te maken van de verschrikkingen van oorlog en meer specifiek de massaverkrachtingen die ermee gepaard gaan wordt duidelijk gemaakt door Eve Ensler. Na een bezoek aan de DCR probeert ze haar gevoelens onder woorden te brengen:

“I have just returned from hell. I am trying for the life of me to figure out how to communicate what I have seen and heard in the Democratic Republic of the Congo … How do I convey these stories of atrocities … How do I tell you of girls as young as nine raped by gangs of soldiers, of women whose insides were blown apart by rifle blasts and whose bodies now leak uncontrollable streams of urine and feces?

Ik vertaal:

‘Ik ben zojuist teruggekeerd uit de hel. Ik doe mijn uiterste best om te bedenken hoe ik ga vertellen wat ik heb gezien en gehoord in de Democratische Republiek Congo… Hoe draag ik de verhalen vol verschrikkingen over… Hoe vertel ik je over meisjes, sommige nog maar negen jaar oud, die verkracht worden door groepen soldaten, over vrouwen wiens binnenkant aan flarden is geschoten met een geweer en wiens lichamen nu ongecontroleerd urine en ontlastig verliezen?

Wat 2010 ook gaat brengen: we hebben een heleboel te doen. En we zijn er getuige van.

Advertenties
Getagged , , , , , ,

2 thoughts on “Meest misselijkmakende onderzoek van 2009: Rape with Extreme Violence: The New Pathology in South Kivu, Democratic Republic of Congo

  1. Annemiek schreef:

    “We stoppen ons vol met voedsel, drank en de beste wensen. Wat hebben we het goed: vrede op aarde en in de mensen een welbehagen.

    Fuck dat.”

    Moeten we ons nu schuldig gaan voelen voor alle ellende in de wereld? Dan maar geen kerst vieren met familie? Schop er maar tegenaan. Klinkt voor mij als een uiting van machteloosheid.

    Vreselijk raport, ik heb het eerder op tv gezien. Ja alles direct in de huiskamer. Een relatie tussen grondstoffen en verkrachtingen, wie weet, je kunt veel relaties tussen dingen vinden die niks met elkaar te maken hebben. Corrupte regeringen en oorlog en de slachtoffers hiervan. Wat ga je eraan doen? Wat geld storten hier of daar? Of echt wat doen zoals mijn collega die letterlijk een Burmese vluchtelingenfamilie geadopteerd heeft en die een tijd bij haar gewoond hebben.

  2. Bram Hengeveld schreef:

    De schuldvraag wil ik niet neerleggen. Dat vind ik ook minder relevant dan een vraag naar verantwoordelijkheid naar onze medemens. We zijn altijd heel veel bezig met de schuldenaar en veel minder met het slachtoffer. (in de media willen we horen dat een moordenaar is veroordeeld tot zus en zoveel jaar straf, met veel minder aandacht voor (verbetering van) slachtofferhulp.

    We moeten dus een verantwoording voelen voor alle ellende én de bestrijding er van op de wereld.

    Eveneens wil ik niet oproepen tot het niet meer vieren van kerst met de familie, alhoewel ik het consumentisme rondom Kerst ronduit abominabel en soms zelfs wat schijnheilig vind. En ja, een zeker gevoel van machteloosheid zal ik zeker niet ontkennen, dergelijke rapporten gaan me bijzonder aan het hart.

    Voor het onder de aandacht brengen van dergelijke problematiek schop ik dan graag tegen wat heilige huisjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: