Vrijheid…

Bij het lezen van ‘Levenskunst op Leeftijd’ (Becker, 2006) kwam ik het volgende citaat van Einstein tegen, dat ik volmondig kan beamen (cursivering door mijzelf):

“It’s nothing short of a miracle that the modern methods from instructions have not yet entirely strangled the holy curiosity of inquiry; for this delicate little plant aside from stimulation, stands mainly in need of freedom; without this it goed to wreck and ruin withou fail. It is a very grave mistake to think that the enjoyment of seeing and searching can promoted by the sense of duty”

Ik ben van mening dat de huidige omslag naar het competentiegericht leren bovenstaande als slogan zou moeten hanteren. Natuurlijk, bij het halen van een diploma hoort vanzelfsprekend een bepaalde vorm van ‘duty’ (plicht), maar hoeveel daarvan bestaat uit de noodzakelijke kwaden van registratie, opslag, opstellen van beoordelingsformulieren en beroepsproducten, van de grond af opbouwen van Persoonlijke Ontwikkelings Plannen, enz.? Hoeveel daarvan kan vergemakkelijkt worden m.b.v. ICT? Naar mijn mening een heleboel. Een voorbeeld daarvan dat ingevoerd is, is het digitaal (her)inschrijven voor een opleiding (studielink.nl).  Juist dergelijke repeterende taken zouden ondergebracht moeten worden in digitale omgevingen, helemaal gezien het feit dat de competentieprofielen die zo populair zijn als leidraad zijn gaan dienen voor de opleiding. De criteria die daarin per rol en kerncompetentie (voor een uitleg daarover, klik hierrrr) zijn opgezet geven een kader waaraan getoetst wordt. Maar een totaal overzicht scheppen is, gezien het behoorlijke aantal criteria niet gemakkelijk. Hoe moeilijk is het om, voor het scheppen van dat overzicht digitale hulpmiddelen te gebruiken? Volgens mij valt dat best mee.

Tevens zou het data kunnen opleveren die het vaak genoemde probleem van subjectiviteit van uiteindelijke beoordeling van toetsstations (klik hier om erachter te komen wat een toetsstation is). Studenten vrezen voor het ontstaan van subjectiviteit doordat er een redelijk groot aantal assessoren zijn die toetsstations afnemen. Allemaal hebben ze hun eigen stokpaardjes en eigenaardigheden. Hoe weten we of een beoordeling gedaan door een x aantal verschillende assessoren overeenkomstige uitslagen oplevert? M.a.w.: hoeveel studenten zijn er ten onrechte geslaagd of gezakt, als we het gemiddelde van beoordeelde criteria, beoordelaars en assessoren bekijken?

Verzameling van de juiste data zou antwoord kunnen geven op die vraag , zo lijkt me. Persoonlijk lijkt het me ook wel een belangrijke vraag eigenlijk, aangezien het ook de vrijheid van de student in zekere zin beïnvloedt; een benadeling door een assessor die buiten de boot valt qua beoordelingen t.o.v. andere docenten is in ieder geval een beknotting van die vrijheid.

Becker, H. (2006). Levenskunst op leeftijd. Geluk bevorderende zorg in een vergrijzende wereld. Delft: Eburon

Advertisements
Getagged , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: