Vandaag is mijn vriendin jarig. Vanochtend heb ik haar verrast met een ontbijtje op bed (waar ik een goede kameraad voor wist te strikken die voor roomservice kwam spelen om half negen) en een vannacht versierde huiskamer. Prettig als het is dat ze op valentijnsdag jarig is (en ik dus niet of nauwelijks mee hoef te doen aan die onzin), werd dat nog iets prettiger toen ik toch een cadeautje van haar kreeg: een boek.
Nu zit je met een boek praktisch altijd goed bij mij, maar ik was hevig verblijd toen ik zag dat het ging om ‘In de wachtkamer van de dood : Over leven en sterven in het verpleeghuis’, van Anne-mei The. Ik zal weinig anders posten dan:
LEES HET.
Ik heb er nog maar 75 pagina’s opzitten, maar nu al zit ik er ‘helemaal middenin’. Iedereen die ooit met enige regelmaat een PG-afdeling heeft bezocht of er heeft gewerkt zal de verhalen, de personen, de ontzettend warme momenten en de zeer pijnlijke en hartverscheurende situaties direct herkennen. The schrijft vlot, indringend en verhalend. De eerste stappen en terminologische hindernissen op een PG afdeling die ze zelf ook moest maken en nemen voor haar twee jaar durende onderzoek beschrijft ze zeer herkenbaar. Maar juist het grote plaatje dat zij schetst is van een zeldzame complexiteit, die hapklaar wordt geserveerd en met name de verhoudingen tussen, bewoners, verzorging, familie en het management komen fantastisch uit de verf (nu al). Daarbij lijkt ze duidelijk geholpen door haar antropologische achtergrond, wat haar boek naar mijn korte eerste indruk een echte meerwaarde geeft. Wellicht een wat morbide valentijnscadeau, maar een beter cadeau had ik niet kunnen krijgen vandaag.
Máár, waarde mevrouw The, als u op bladzijde 12 schrijft dat het wassen van bewoners onder de ‘eenvoudige taken’ valt, kan ik niet anders dan mijn wenkbrauwen in een frons trekken en een diepe zucht slaken.
Oké, dat wilde ik even kwijt. Als u, geachte lezer, nu even naar Bol.com surft en alvast bestelt, lees ik weer verder.
The, A.M. (2005). In de wachtkamer van de dood. Over leven en sterven in het verpleeghuis. Amsterdam: Rainbow Pockets
Annemiek
14 februari 2009
Proficiat aan je vriendin.
Over dat boek heb ik al eerder ergens wat gelezen, het lijkt me inderdaad goed. Veel leesplezier!